John Crombez wist wel beter

De sp.a-er wist van dag 1 dat hij meewerkt in een regering die het niet meent met fiscale rechtvaardigheid, stelt Stefaan Van Hecke, fractieleider van Groen in de Kamer.

Staatssecretaris voor fraudebestrijding John Crombez dreigt met ontslag als de federale regering een akkoord sluit met Zwitserland over het zwarte geld. Hoezo? Hij wist toch van dag 1 dat hij meewerkt in een regering die het niet echt meent met fiscale rechtvaardigheid? Of had hij het regeerakkoord niet gelezen?

Het akkoord met Zwitserland is een slechte zaak. Nu het bankgeheim daar op springen staat, wil onze regering het helpen in stand houden om 1 jaar haar begroting te redden. Is een eenmalige inkomst - die volgens vele bronnen veel lager zou kunnen uitvallen dan verwacht - belangrijker dan komaf te maken met een vrijhaven voor dictators, corrupte bedrijven en miljardenfraudeurs?

De eenmalige Zwitserse afkoopsom ligt veel lager dan wat we jaarlijks zullen binnenkrijgen bij een EU-akkoord. Ook juridisch houdt het geen steek. De EU-Spaarrichtlijn zegt dat landen die het bankgeheim willen behouden een bronbelasting moeten heffen van 35 procent. Het Rubik-akkoord duikt daaronder en overtreedt op die manier de Spaarrichtlijn. Deze klassieke tripartite heeft iets met 'afkopen'. Eerder liet ze ook al toe dat Belgische multimiljonairs die een misdrijf hebben begaan hun proces afkopen via de afkoopwet.

Fiscale woestijn

De Franse minister van Economie riep gisteren op om de belastingsakkoorden te herzien met belastingsparadijs Zwitserland, Luxemburg en ... België. We moeten er geen tekening bij maken: België is voor de superrijken een fiscale oase. België staat niet voor niets op de Europese 'grijze' lijst net na Monaco. Voor de gewone Vlaming die braaf zijn belasting betaalt lijkt het echter eerder op een fiscale woestijn.

Volgens de Nationale Bank puurt onze overheid 53,9 procent van haar belastinginkomsten uit arbeidsinkomens en slechts 7,3 procent uit grote vermogens. Het vermogen van alle Belgische gezinnen (samen meer dan 1800 miljard euro) is heel ongelijk verdeeld. De 1,6 procent allerrijkste Belgen bezitten reeds een vijfde, de rijkste 10 procent hebben twee derde van de Belgische gezinsrijkdom. Uit onderzoek van PriceWaterhouseCoopers blijkt dat de inkomsten uit vermogen veel minder worden belast dan in onze buurlanden, waardoor de belastingen op arbeid veel te hoog liggen. Een fictieve belegging (aandelen en obligaties) van 5 miljoen euro wordt in België belast aan 15 procent, in Nederland aan 26 procent, in Duitsland aan 30 procent en in Frankrijk zelfs 37 procent.

Die harde realiteit was John Crombez toch bekend toen hij toetrad tot de regering en hij kon uit het regeerakkoord toch opmaken dat de regering hier niet fundamenteel zou aan raken? Om te beginnen rept het regeerakkoord met geen woord over een vermogenskadaster noch over een vorm van vermogensheffing.

Toen de groenen door formateur Di Rupo werden uitgenodigd voor gesprekken rond een eventueel regeerakkoord, legden we een concreet voorstel op tafel: een vermogensrendementsheffing. Geen extra inkomstenbelasting, geen vermogensbelasting, wel een heffing op de winst die superrijken halen uit hun vermogen. In België zijn alle belastingen op inkomsten uit vermogen, zoals roerende voorheffing, registratierechten en successierechten, asociale vlaktaksen. Voor iedereen hetzelfde tarief, of je nu arm of rijk bent.

Het zou veel verstandiger zijn om alle bestaande belastingen op vermogensinkomsten af te schaffen en te vervangen door één progressieve heffing op de winsten uit grote vermogens. Dit zorgt ervoor dat drie kwart van de bevolking minder betaalt dan nu. Tien procent betaalt evenveel en enkel de hoogste vermogens (gemiddeld 1,8 miljoen euro) zien hun bijdrage stijgen.

Heksenjacht

Met een heksenjacht tegen de superrijken schiet niemand iets op. Het voorstel van de Franse socialistische president Hollande is wat ons betreft veel te draconisch. Maar politici moeten er wel voor zorgen dat de gewone man in de straat en kmo's minder belastingen betalen en de supperijken zoals de Fransman Bernard Arnault meer.

Dat door een vermogensrendementsheffing massaal veel kapitaal zou vluchten is een loos argument. Nederland heeft een gelijkaardige heffing en met flankerend beleid is er zelfs een spectaculaire kapitaalterugkeer. Dankzij een aangekondigde verstrenging voor wie kapitaal wil terugbrengen zijn er heel wat vermogens teruggekeerd.

Maar zelfs Frankrijk, dat niet heeft ingezet op een flankerend beleid, toont aan dat er geen massale kapitaalvlucht is. Integendeel, het aantal aangiften is op 10 jaar tijd gestegen van 192.00 tot 565.000. In 2006 verhuisden amper 843 gezinnen uit hun fiscale verblijfplaats naar een ander land. Op 10 jaar tijd (van 1997 tot 2006) ontsnapte zo 1,86 miljard aan de vermogensbalsting op een totale belastbare basis van 900 miljard euro. Dit is een kapitaalvucht van slechts 0,2 procent. Het verlies van de Franse fiscus kwam gemiddeld neer op 150 miljoen euro per jaar, terwijl de jaaropbrengst 4,4 miljard euro bedraagt.

De belangrijkste bijdrage uit vermogens waar deze regering prat op gaat, is de verhoging van de roerende voorheffing naar 25 procent. Maar dat systeem heeft reusachtige ontwijkingsmogelijkheden. Zo kan een grote belegger bijvoorbeeld zijn aandelen omzetten naar een aandelenfonds met levensverzekering om de roerende voorheffing te ontlopen. Een hard werkende zelfstandige kan dat niet doen, want die heeft zijn aandelen nodig voor het uitoefenen van zijn of haar beroep. De kleine beleggers, waaronder heel wat gepensioneerden, kunnen de achterpoortjes vaak niet ontdekken, omdat ze zich geen dure adviseurs kunne

Tags: 

Pers: